نسخه چاپی نسخه چاپی

ترکیب کابینه روحانی؛ گام اول اعتدال

یکشنبه ۱۳ مرداد ۹۲

عصر امروز کابینه پیشنهادی دکتر حسن روحانی به مجلس معرفی شد. این اقدام در نوع خودش بی‌‌نظیر بود زیرا تاکنون سابقه نداشت که رئیس جمهوری در روز تحلیف، وزرای خودش را هم به مجلس معرفی کند. ظاهرا دکتر روحانی در این ایام، در کنار فعالیتهای متعارف، وقت جدی و مداومی را برای ارزیابی و مقایسه افراد پیشنهادی با یکدیگر اختصاص داده و زودتر از موعد به جمع‌‌بندی و نتیجه رسیده است.

در باره کابینه پیشنهادی دکتر حسن روحانی ذکر چند نکته ضروری است:

۱-    دولت پیشنهادی از نظر سن و سال وزرا، دارای میانگین سنی بالایی است و این امر در مورد برخی از وزرا از جمله نعمت‌‌زاده کاملا محسوس است. جوان‌‌گرایی در دولتهای قبلی یک حسن و نقطه قوت محسوب می‌‌شد ولی در مواردی، جوان‌‌گرایی دولتها به بر باد رفتن سرمایه و امکانات کشور انجامید و ثمرات خوبی را به بار نیاورد. اینک با توجه به همان سابقه، دارا بودن تجربه بیش از جوان بودن وزرا اهمیت پیدا کرده است. ترکیب کابینه دکتر روحانی از نظر دارا بودن تجربه مدیریتی و کاری، در مجموع وضعیت بهتری دارد.

۲-    در عین حال دکتر روحانی و وزرای وی باید بدانند که قرار گرفتن وزرای با تجربه در راس وزارتخانه‌‌ها، آنان را از نیروی جوانی بی‌‌نیاز نمی‌‌کند. ضروری است همه وزرا در رده‌‌های معاونان و مدیران ارشد وزارتخانه‌‌ها، از جوانترها استفاده کنند و بستر تربیت مدیران و کارشناسان کارآمد را مساعد سازند تا برای سالهای بعد، نیروهای توانمند مورد نیاز کشور تربیت شوند و بر تجربه مملکت‌‌داری آنان افزوده شود و در عین حال کارهای جاری هم با نیروی جوانی به پیش برود.

۳-    مهمترین ویژگی این کابینه، برخورداری یکایک وزرای پیشنهادی از خصلت اعتدال است. درست است که این وزرا به گرایشهای سیاسی متفاوتی نسبت دارند اما همه آنها در طیف کلی اعتدال‌‌گرایان قابل دسته‌‌بندی هستند. همه این افراد اعم از این که به طیف اصلاح‌‌طلب تعلق داشته باشند یا کارگزارانی محسوب شوند یا در حزب منتسب به حسن روحانی فعالیت کنند یا وابسته به جریان اصولگرا باشند یا …، جملگی به ایده کلی اعتدال مورد نظر دکتر روحانی تعلق خاطر دارند و پذیرفته‌‌اند که ذیل این عنوان و برنامه‌‌های دکتر روحانی، با ایشان کار کنند و این گام اول اعتدالی از سوی دکتر روحانی است که به سنجیدگی برداشته شده است.

۴-    از مهمترین کارکردهای چنین دولتی این است که مواضع خدمت نیروهای سیاسی متفاوت را به یکدیگر نزدیک می‌‌کند و این هدف بسیار مقدسی است که بدون تردید رضایت خداوند در آن است. متاسفانه در سالهای گذشته، نیروهای سیاسی متفاوت، امکان همکاری با یکدیگر در یک ساختار سیاسی خاص از جمله دولت را نداشتند. این وضعیت بتدریج آنان را از یکدیگر دورتر کرده است و اکنون حتی اگر بسترهای منازعات اعتقادی و سیاسی هم از میان برود، این سابقه دور بودن نیروهای سیاسی از یکدیگر، به آنان اجازه نمی‌‌دهد که در یک روند همگرایی،‌ به یکدیگر نزدیک شوند و برای انقلاب و اسلام و نظام و مردم با همدیگر همکاری کنند. دولت کنونی با ترکیب پیشنهادی، می‌‌تواند گام خوبی برای نزدیک کردن دلها به یکدیگر و همکاری نیروهای متفاوت سیاسی در یک دولت باشد. در عین حال باید متوجه بود که دولت آقای روحانی به چند جزیره مستقل از یکدیگر تبدیل نشود و رابطه ارگانیک ساختاری میان اجزای آن از میان نرود. توانایی دکتر روحانی در جلوگیری از این امر امیدوار کننده است.

۵-    به نظر می‌‌رسد که دکتر روحانی در تعیین وزرای خود با مشکلات عدیده‌‌ای مواجه بوده است. وی باید با شخصیت‌‌ها و جریانهای سیاسی حامی خود کنار می‌‌آمد. همچنین روحانی در این زمینه باید با مقام رهبری هم همکاری و هماهنگی می‌‌کرد زیرا در انتخاب برخی از وزرا حتما رضایت رهبری هم تعیین کننده است. مسئله رای آوردن وزرای پیشنهادی در مجلس هم از دغدغه‌‌های مهم دکتر روحانی بوده است. علیرغم این نکات، نتیجه تلاشهای وی نسبتا خوب و قابل دفاع از کار در آمده است.

۶-     برخی از وزرا از جمله وزیر کشور (رحمانی فضلی)، خیلی گزینه مطلوب دکتر روحانی به نظر نمی‌‌رسند زیرا گرایش شخص دکتر روحانی در باره این وزارتخانه، به افراد دیگری بوده است. چنین به نظر می‌‌رسد که وی برای دراز کردن دست همکاری خود به سوی مجلس، مجبور به انتخاب رحمانی فضلی شده است. وزیر کشور پیشنهادی از نظر سیاسی از اطرافیان دکتر علی لاریجانی محسوب می‌‌شود و معرفی وی ممکن است در رای دادن نمایندگان به کل کابینه موثر باشد. در عین حال دکتر روحانی باید بداند که مهمترین وزارتخانه داخلی را به جریان خاصی سپرده است که می‌‌تواند تغییرات مدیریتی وسیعی را در سطح کشور ایجاد کند. امیدوارم دکتر روحانی با اتخاذ تمهیداتی، در انتخاب استانداران به عقل جمعی هیئت دولت بهای بیشتری دهد تا وزارت کشور به تنهایی در این زمینه فعال مایشاء نباشد.

۷-    انتظار از نمایندگان این است که این کابینه را با همین شکلی که معرفی شده است، تایید کرده و از رای منفی دادن به وزرا بر اساس سلیقه سیاسی پرهیز کنند. اگر مجلس بخواهد به برخی از وزرا به خاطر مواضع سیاسی آنها رای منفی بدهد، کابینه را از این جامعیت خواهد انداخت و کلیت اعتدالی دولت پیشنهادی را حذف خواهد کرد و فرصت همکاری نیروهای سیاسی متفاوت در یک دولت را از آنان خواهد گرفت. امیدواریم که مجلسیان به پیام اصلی رای ملت پی برده باشند و با آن همراهی کنند و گمان نکنند که در ۲۴ خرداد ۹۲ اتفاقی نیفتاده است.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر