نسخه چاپی نسخه چاپی

دیپلماسی معقول

چهارشنبه سوم مهر ۹۲

۱- در دنیا، دولت‌های بزرگ و کوچکی هستند که منافع ما را تهدید می‌کنند و ما هم خواسته‌ها و مطالباتی داریم که آنان حاضر به پذیرش آن نیستند. دشمنی و خصومت به همین سادگی شروع می‌شود. آن‌ها حکومت ما را وابسته به خود می‌خواهند و ما استقلال همه‌جانبه را مطلوب می‌دانیم. آن‌ها نفت ما را می‌خواستند و ما با ملی کردن نفت، از آنان خلع ید کردیم. آن‌ها از دیکتاتور کشورمان دفاع می‌کردند تا منافع خود را پاس بدارند و ما خواستار آزادی و رهایی از سلطه استبداد بودیم که منجر به تهدید منافع آنان می‌شد. ای کاش این خصومت‌ها نبود ولی ظاهراً چاره‌ای نیست. اگر دولتی در آن سوی دنیا، منافع خود را در درون مرز ملی ما تعریف می‌کند و حتی نوع نظام سیاسی کشورمان را بخواهد تعیین کند، معلوم است که ما با آن دولت دشمن خواهیم بود.
۲- امریکا در جهان معاصر نشان داد که برای سلطه بر جهان، هم عزم روشنی دارد و هم توان نظامی و اقتصادی آن را و به همین دلیل، منافع این کشور در تعارض با بسیاری از دولت‌ها از جمله جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد. این کشور قادر به بسیج توان نظامی و اقتصادی و سیاسی و رسانه‌ای خود و متحدانش در مقابل همه دولت‌هایی است که حساب خود را از نظام سلطه جدا کرده و بر طبل استقلال و هویت ملی و اعتقادی خود می‌کوبند. با شکست کمونیسم و شوروی و در خلأ رقیب، امریکا از نظر ایدئولوژیک خود را در مقابل اسلام انقلابی و از نظر سیاسی در تعارض با جمهوری اسلامی تعریف کرده است. این موقعیت، هم فرصت‌هایی را برای جمهوری اسلامی پدید آورده است و هم تهدیداتی را موجب شده است.
۳- هنر دیپلماسی معقول این است که بتواند در این شرایط از موجودیت نظام اسلامی دفاع و فرصت عملی شدن تهدیدات دشمن را سلب کند و برای تثبیت موقعیت و تأمین منافع ملی نظام، فضای باز و فراخی را پدید آورد. دیپلماسی ممکن است منبع مستقل قدرت تلقی نشود اما در کنار دیگر منابع قدرت ملی، حتماً عنصری تعیین‌کننده است. با دیپلماسی معقول، می‌توان هزینه دشمنی با ایران را در جهان افزایش داد تا هر کشور کوچک و بزرگی نتواند به آسانی با ما دشمنی کند. می‌توان از ایجاد یکدستی در میان دوستان امریکا و تفاهم علیه ایران، جلوگیری کرد تا منفذی برای زیستن ما پدید آید. می‌توان افکار عمومی غرب را متأثر کرد تا دست سیاستمداران امریکایی بسته شود و انجام هر کار غلط و غیرانسانی دولتمردان با حمایت افکار عمومی این کشور همراهی نشود. می‌توان از موقعیت نهادهای جهانی به گونه‌ای بهره گرفت که محدودیت امریکا و متحدانش بیشتر شود. می‌توان با ایجاد اختلاف میان ابرقدرت‌ها و نیز میان اروپا و امریکا و حتی میان امریکا با برخی از متحدان منطقه‌ای، سیاست خصمانه امریکا علیه ایران را منزوی کرد. دیپلماسی خواه ابزار قدرت باشد و خواه منبع قدرت تلقی شود، در مواردی مهمترین عاملی است که می‌تواند از پس مشکلات جهانی کشور بر آید و آینده روشن و به دور از جنگ و خونریزی و خشونت را برای مردم به ارمغان آورد. البته مشروط به آن که دست دستگاه دیپلماسی کشور را با مسائل جزئی و کم‌اهمیت نبندیم و به خاطر اختلاف نظر سیاسی در درون، پشت دیپلمات‌های کشورمان را در بیرون خالی نکنیم.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر