نسخه چاپی نسخه چاپی

انتخابات نیست، دانشگاه که هست!

روزنامه ایران / دوشنبه ۸ مهر ۹۲
دانشگاه‌های سراسر کشور این روزها فعالیت سال جدید تحصیلی را آغاز کرده‌اند. انتظار متعارف از دانشگاه این است که فرصت تحصیلات تکمیلی را برای نسل جوان جامعه فراهم آورد اما در کنار آن، کسب آگاهی سیاسی و ورود به حوزه فعالیت‌های اجتماعی هم انتظار دیگری است که دانشجویان از دانشگاه دارند.
سال‌های دانشجویی، دوره مهمی از حیات اجتماعی هر فرد است. در این دوره، دانشجویان از محیط سنتی خانواده خود دور می‌شوند و در صدد کسب هویت اجتماعی بر می‌آیند. جامعه پذیری و جامعه پذیری سیاسی یکی از نیازهای اساسی این دوره از حیات هر دانشجو تلقی می‌شود زیرا آنان به صرافت می‌افتند که «هویت جمعی» خود را تعریف کرده و با پیوستن به یک جمعیت و گروه و حزب و انجمن، به هویت جمعی تازه خود، احساس تعلق کنند. طبعاً اگر جامعه‌ای بتواند بستر مناسب فعالیت جمعی را فراهم کند و نهادهای اجتماعی متعددی را برای فعالیت جوانان و از جمله دانشجویان در اختیار داشته باشد، حتماً در تربیت و رشد اجتماعی نسل جوان خود موفق‌تر خواهد بود. در مقابل اگر مسئولان جامعه، از جمع شدن و تشکل یافتن جوانان خود هراس داشته باشند و با نگاه امنیتی، این تشکل‌ها و تجمعات را تهدید تصور کنند، حتماً جوانان از جمله دانشجویان را به سوی هویت‌های جمعی انحرافی سوق خواهند داد زیرا به هر حال، نیاز به کسب هویت جمعی همچنان وجود دارد.
دانشگاه باید سیاسی باشد و تشکل‌های سیاسی دانشجویان به عنوان بزرگترین نهادهای دانشجویی، باید در تمامی دانشگاه‌ها فعالیت کنند. دانشجوی سیاسی، فرد آگاهی است که نسبت به مسائل جامعه خود، حساس است و واکنش فعالانه نشان می‌دهد. او شور سیاسی را با شعور سیاسی می‌آمیزد، تجربه سیاسی کسب می‌کند، به جریان‌شناسی سیاسی و فرهنگی می‌پردازد، با فعالان سیاسی و فعالیت‌هایشان آشنا می‌شود، به نقادی عملکرد مسئولان و صاحبان قدرت می‌پردازد، دانش و بینش سیاسی خود را تقویت می‌کند و خلاصه برای حضور در صحنه مدیریت اجتماعی و دستکم برای ورود به عرصه مشارکت سیاسی فعالانه، آمادگی پیدا می‌کند.
مدیران دانشگاه و مسئولان دولتی باید با هماهنگی کامل و با درک این نیاز، بسترساز مشارکت و فعالیت دانشجویان در عرصه تشکل‌های سیاسی شوند و از جمله اجازه دهند همه تشکل‌های فعال دانشجویی در تمامی دانشگاه‌ها، تاسیس شوند و فعالیت کنند. گفته می‌شود که در بسیاری از دانشگاه‌های کشور، اکنون «انجمن اسلامی دانشجویان» اساساً وجود خارجی ندارد در حالی که این انجمن، مادر بسیاری از تشکل‌های دانشجویی موجود است و باید امکان فعالیت داشته باشد. با فعالیت تشکل‌های دانشجویی متعدد، نوعی رقابت و شور سیاسی ایجاد خواهد شد و جذابیت این‌گونه فعالیت‌ها افزایش خواهد یافت. در آن صورت شاهد نشاط سیاسی مطلوب در جامعه هم خواهیم بود.
اکنون هنگامه برگزاری انتخابات نیست تا فعالیت موسمی سیاسی داغ شود اما دانشگاه‌ها هستند و می‌توانند به نشاط سیاسی جامعه کمک کنند. البته شرط اصلی و مهم توفیق در این امر، این است که نگاه امنیتی بر فعالیت‌های دانشگاهی و دانشجویی نباشد و تشکل‌های دانشجویی یک فرصت برای اجتماع پذیری سیاسی نسل جوان تلقی شوند و هزینه کار سیاسی برای دانشجویان کاهش یابد. اگر چنین نباشد حتماً دانشجویان و خانواده‌هایشان، عطای کار سیاسی را به لقایش خواهند بخشید و از خیر آن خواهند گذشت.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر