نسخه چاپی نسخه چاپی

اصلاح‌طلبان و انتخابات

 روزنامه سیاست روز / پنجشنبه ۳ آذر ۱۳۹۰

شنیدم که اخیراً در جلسه دو تن از بزرگان نظام،‌ بر این نکته تاکید شد که چون دشمنان انقلاب، جمع ما را متفرق دیده‌اند،‌ هوس برخورد با جمهوری اسلامی را کرده‌اند و تشدید تحریم‌ها و فشارها،‌ حاصل این وضعیت است. در همین جلسه ظاهراً مطرح شد که اگر یک انتخابات خوب با حضور همه طیفهای سیاسی کشور برگزار شود و برخی اقدامات دیگر هم برای ایجاد وفاق ملی صورت گیرد،‌ این امید هست که تمامی این توطئه‌ها منتفی شود و میل به انجام اقدامات ضدایرانی کاهش یابد. دیروز متن گفتگوی یکی از فعالان اصلاح‌طلب را در یکی از خبرگزاری‌ها خواندم که از عدم شرکت اصلاح‌طلبها در انتخابات مجلس شورای اسلامی سخن گفت. وی اظهار داشت: «ما معتقدیم که اصلاح‌طلبان اگر شرایطی که آقای خاتمی گفتند، تحقق پیدا نکند، در انتخابات شرکت نمی‌کنند. این شرایط هم تحقق پیدا نکرده است». همچنین در اظهارات این چهره اصلاح‌طلب تاکید شده بود: «انتخابات موضوع ما نیست و تا محقق نشدن آن شرایط فعالیتی برای انتخابات نمی‌کنیم».

ممکن است برخی معتقد باشند که ما از مرحله اصلاح‌طلبی گذشته‌ایم و به این جریان دیگر نیازی نداریم و آنان جایگاهی در میان مردم ندارند که نگران بودن آنان در روند انتخابات باشیم. حتی ممکن است برخی چنین مدعی شوند که این جریان،‌ دنباله آمریکا در ایران است و باید در مبارزه با آمریکا، با اصلاح‌طلبها هم مبارزه کرد و آنان را دشمن تلقی کرد. برخی ممکن است چنین ادعا کنند که مشارکت بالای مردم در انتخابات بدون حضور اصلاح‌طلبها هم شدنی است و ما نیازی نداریم که برای پرشور کردن انتخابات،‌ به اصلاح‌طلبها باج بدهیم و … اما بنده نظر دیگری دارم و فکر می‌کنم که تامل در این نظرات برای دست‌اندرکاران نظام و تصمیم‌گیرندگان اصلی جامعه،‌ ضرر نداشته باشد.

سیاست عرصه تامین منافع ملی و مصالح مردم است و نباید آن را با میدان لج‌بازی‌های کودکانه سیاسی اشتباه گرفت. همچنین همکاری نیروهای سیاسی با یکدیگر بر سر «حداکثرها»، همیشه امکان ندارد و بسیار اتفاق می‌افتد که برای تامین مصلحت کشور،‌ باید بر سر «حداقل‌ها» با هم توافق کرد. اگر بخواهیم در همه مسائل با هم همفکر و هم‌نظر باشیم تا همکاری میسر شود،‌ در آن صورت بسیاری از نیروهای اصولگرای کنونی هم ممکن است نتوانند با یکدیگر در یک جبهه عمل کنند چرا که شاهد اختلافات درونی آنان هستیم. از طرفی شاهدیم که تشدید اختلافات نیروهای سیاسی کشور (اصلاح‌طلب – اصولگرا، دولت – مجلس، دولت – قوه قضاییه، مصباح – هاشمی، اصولگرا – جریان انحرافی، جبهه متحد – جبهه پایداری، و …) بهترین فرصت را برای دشمنان انقلاب ایجاد کرده است که با تشدید فشارهای بین‌المللی علیه ایران،‌ مشکلات جدی برای مردم و کشور ایجاد کنند و حتی زمینه برخوردهای تندتر را هم فراهم آورند. در این شرایط،‌ یک راه‌حل کاملا معقول می‌نماید و آن ایجاد بستری برای حضور همه نیروهای سیاسی در انتخابات است تا تنش سیاسی کشور کم شود،‌ جریانهای مختلف کشور را به نظام خوش‌بین و آینده آن را روشن نشان دهد،‌ نمایشی از همبستگی ملی و انقلابی پدید آورد تا طمع دشمنان به استفاده از اختلافات را از میان ببرد یا امید به توفیق این اقدامات علیه جمهوری اسلامی را کم کند.

به نظر بنده وقتی یک جریان سیاسی می‌گوید «ما اپوزیسیون نظام نیستیم بلکه اپوزیسیون دولتیم» یا معتقد است «ما اصلاح‌طلبان اصلا با هیچ کدام از ساختارهای موجود قانون اساسی مشکل نداریم و معتقدیم که همین ساختارهای موجود قانون اساسی اگر اصلاح روش کنند می‌تواند همه مردم راضی باشند. معتقدیم با همین قانون اساسی می‌توانیم به گونه‌ای عمل کنیم که همه با هر فکری راضی باشند» یا وقتی یک جریان سیاسی می‌گوید «برای دفاع از تمامیت ارضی کشور، اصلاح‌طلب و غیر اصلاح‌طلب نداریم» یا باور دارد که «اگر انتخابات با مشارکت همه طیف‌ها و با حضور گسترده مردم باشد، آمریکا هم نمی‌تواند زیاده‌خواهی در قبال ایران داشته باشد»، در آن صورت باید بستری فراهم شود که این جریان هم در صحنه انتخابات حضور یابد و با کمترین هزینه ممکن،‌ خطرات بزرگی از سر ملت ایران برداشته شود. این کار شدنی است و کمی توجه به پیام قرآنی «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» ما را به این هدف نزدیک خواهد کرد.

تذکر: این یادداشت در روزنامه سیاست روز با نام مستعار «علی اشرفی» منتشر شد.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر