کلیدواژه ‘رشد جمعيت’

با یک گل بهار نمی‌شود!

روزنامه ایران / یکشنبه ۱۷ آذر ۹۲

این روزها در سطح شهر تهران تابلوهایی در معرض دید مردم قرار گرفته که عنوان آن چنین است: «با یک گل بهار نمی‌شود» و بعد نقاشی دو دوچرخه‌سوار در این تابلو آمده که اولی با یک فرزندش بسیار پکر و گرفته است و دومی با ۵ فرزندش بسیار سرحال و شاد و در حال رفتن به سیزده‌بدر است و در زیر آن عنوان کلی نوشته شده است: «فرزند بیشتر، زندگی شادتر»!

نمی‌دانم دوستانی که تصمیم گرفتند با نصب این گونه تابلوها در سطح شهر تهران یعنی در یکی از گران‌ترین پایتخت‌های جهان، مردم را به افزایش موالید تشویق کنند، با کسانی از میان صاحبنظران مشورت کرده‌اند یا نه و آیا پیامدهای روان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه کارشان را می‌دانند یا خیر اما چنین به نظر می‌رسد دست‌کم از نظر میزان تأثیر این گونه تبلیغات و نوع واکنشی که مردم و بخصوص جوانان به آن نشان می‌دهند، حتماً باید مطالعه و بررسی و خود را قانع کرده باشند که این گونه تبلیغات مستقیم در مقوله افزایش جمعیت، تأثیرگذار است.
واقعیت این است که مسأله کاهش نرخ رشد جمعیت و پیر شدن مردم ما به مقولات متعددی وابسته است که مهمترین آنها، بالا رفتن سن ازدواج و به تأخیر افتادن زمان تشکیل خانواده به دلیل وجود مشکلات اقتصادی است. طبعاً تا زمانی که مشکلات اقتصادی به همین وضعیت ادامه یابد و امکان ازدواج آسان برای جوانان کشور فراهم نشود، میل به فرزندآوری در خانواده‌ها و رشد جمعیت همچنان کم خواهد بود. در آن صورت انتظار این که با این گونه تشویق‌های خیابانی بتوان به تغییر نگرش مردم درباره تعداد فرزندان رسید، ساده‌اندیشانه است.
در دولت سابق برای افزایش جمعیت، سخنهای تشویقی زیادی مطرح و تشویق‌های مادی متعددی هم در نظر گرفته شد. رئیس جمهوری به مردم برخی از مناطق گفته بود که اگر جمعیت آنان زیاد شود، برای تبدیل بخش آن‌ها به شهر، اقدام می‌شود یا به حساب هر فرزندی که به دنیا بیاید، مبلغ یک میلیون تومان به عنوان جایزه داده خواهد شد یا مدت مرخصی ایام زایمان زنان کارمند افزوده شد و… اما به دلیل وجود همان مشکلات اساسی اقتصادی، این اقدامات جواب نداد و نرخ رشد جمعیت افزایش نیافت. مسأله اصلی در این قضیه، شغل و درآمد اقتصادی است که اگر به آن توجه نشود، بقیه تلاش‌ها هم ابتر خواهد ماند. سال‌ها قبل برای جلوگیری از مهاجرت روستاییان به شهر، سعی شد مرکز بهداشت، مدرسه، امکانات رفاهی و امثال آن در روستا ایجاد شود اما به مسأله اصلی یعنی ایجاد اشتغال و درآمد توجه نشد. نتیجه آن شد که روستاییان به شهر آمدند و ساختمان مدارس و مراکز بهداشت هم بلااستفاده ماند. رشد جمعیت هم بدون حل مسأله اصلی ناشدنی است و این گونه تبلیغات هم بعید است که تأثیر قابل اعتنایی داشته باشد.

Share and Enjoy