کلیدواژه ‘سازمان ملی جوانان’

«جوانان» را فدای «ورزش» نکنیم

روزنامه ایران / پنجشنبه ۲۵ مهر ۹۲

آن روزهایی که بحث تشکیل وزارت ورزش و جوانان مطرح بود، برخی این نگرانی را داشتند که با تشکیل این وزارتخانه، عملاً بخش «ورزش» آن فربه‌تر شده و مسأله «جوانان» بتدریج به فراموشی سپرده خواهد شد و دست‌کم در حاشیه قرار خواهد گرفت.
متاسفانه این نگرانی درست بوده و اکنون که سال‌ها از تشکیل وزارت ورزش و جوانان می‌گذرد، باید اذعان کنیم که اصلی‌ترین دغدغه مسئولان این وزارتخانه، همان مواردی است که در سازمان تربیت بدنی سابق مورد توجه بودند و از آنچه در «سازمان ملی جوانان» مورد توجه بوده، اکنون خبری نیست.
واقعیت این است که جوانان را نمی‌توان در ورزش و فعالیت‌های تربیت بدنی خلاصه کرد. هم جوانان طیفی بزرگ‌تر از ورزشکاران را تشکیل می‌دهند و هم مسائل مبتلابه آنان، بسیار گسترده‌تر از آن است که بتوان در قالب بخشی از یک وزارتخانه، به ساماندهی آنها پرداخت.
«شورای عالی جوانان» و سپس «سازمان ملی جوانان»، تنها محلی برای شناسایی مسائل و مشکلات نسل جوان و ساختاری برای یافتن راه‌های حل این معضلات بوده‌اند والا تامین نیازهای این نسل، کار تمام‌وقت کلیه وزارتخانه‌هایی است که در کشور فعالند. واقعاً کدام وزارتخانه را می‌توان نشان داد که فعالیت‌هایش به حل مشکلات و معضلات نسل جوان جامعه مربوط نیست؟
جوانی طبق تعریف کلاسیک، از زمانی شروع می‌شود که بلوغ جنسی در فرد مشاهده می‌شود و پایان آن مربوط به وقتی است که تکلیف مسئله شغل، ازدواج و تحصیل، روشن شده باشد. در کشور ما به دلیل برخی ملاحظات، شاهد بلوغ زودرس در فرزندان خود هستیم و از آن طرف به دلیل محدودیت‌های خانواده و دولت‌ها، معضلات مرتبط با اشتغال، تحصیل و ازدواج هم بسیار دیر به سامان می‌شوند. بنابراین می­‌توان جمعیت میان ۱۲ تا ۳۰ سال کشور را جوانان این جامعه تلقی کرد که جمعیت اصلی کشور را شامل می­‌شود.
در سال‌هایی که سازمان ملی جوانان به صورت مستقل فعالیت می‌کرد، پژوهش‌های زیادی درباره گرایش‌های روحی و روانی، نیازهای مادی، پرسش‌های ذهنی و اساسا وضعیت نسل جوان جامعه ایرانی صورت گرفت که می‌توانست مبنای برنامه‌ریزی همه‌جانبه برای جوانان باشد. در دولت نهم و دهم، نقش این نهاد در عمل تضعیف شد و از مجموعه مطالعات صورت گرفته قبلی، برای برنامه‌ریزی استفاده نشد. با تشکیل وزارت ورزش و جوانان هم بهای اصلی به ورزش داده شد و کار برنامه‌ریزی برای حل مشکلات نسل جوان جامعه مغفول ماند.
از مجموع مطالعات صورت گرفته در مورد جوانان، معلوم می‌شود که آنان، یک دسته «مسأله» دارند که باید حل شود و یک سلسله «سؤال» دارند که باید به آنها پاسخ داده شود. وزارت ورزش و جوانان در دور جدید فعالیت خود باید به هر دو معضل فوق توجه جدی نشان دهد یعنی هم برای حل مسأله‌های نسل جوان به کمک وزارتخانه‌های دیگر چاره‌اندیشی کند و هم به سؤالات تلنبار شده اعتقادی، فکری و سیاسی آنان جواب دهد.
این کار با در حاشیه قرار دادن بخش جوانان در وزارتخانه مذکور شدنی نیست بلکه باید عمده بودجه و امکانات و فرصت مدیران و کارشناسان آن وزارتخانه به مقوله جوانان تمرکز یابد و حتی توجه به ورزش هم به عنوان تنها یک راه‌حل برای مشکلاتی تلقی شود که کارشناسان و صاحبنظران در مطالعات مرتبط با نسل جوان، مورد شناسایی قرار داده‌اند.

تذکر: قسمتهای قرمز در روزنامه ایران چاپ نشد.

Share and Enjoy

به رشد فرهنگ تحزب در ایران امیدی نیست

اشاره: آنچه می‌خوانید متن گفتگوی من با نشریه سازمان ملی جوانان است که  در سالهای قبل، انجام شد و هرگز در نیافتم که آیا منتشر شد یا نه. از آنجا که  این گفتگو درباره حزب و تحزب در ایران است و محتوای آن می‌تواند برای نسل جوان‌تر جامعه مفید باشد، به انتشار آن در سایت «نقد زمانه» مبادرت می‌کنم. طبعا تاریخ تعیین شده برای انجام مصاحبه، تقریبی است.

سئوال: اهتمام ویژه حضرت امام به کار شورایی و تشکیلاتی تا چه اندازه در پیشبرد اهداف و پیروزی نهایی انقلاب موثر بود و اساسا نقش رهبری امام در پیشبرد فعالیتهای تشکیلاتی خودجوش و مردمی چگونه ارزیابی میشود؟

پاسخ: بسم الله الرحمن الرحیم. برای بررسی نظر امام در باره کار تشکیلاتی و نحوه عمل ایشان در این زمینه باید ابتدا به چند نکته توجه شود.

اول این که برخی از مفاهیم مرتبط با تشکیلات و کار تشکیلاتی، مربوط به دنیای جدید و از مباحث علومی چون مدیریت و علوم سیاسی است و ممکن است با همین تعابیر و نهادها، در محیط دینی سابقه نداشته باشد و حتی در میان علما این پرسش مطرح باشد که آیا میان این نهادهای اجتماعی با دین و تعالیم دینی، سازگاری وجود دارد یا خیر؟ بنابراین در کشور ما بویژه در میان روحانیون و علما، بحث تشکیلاتی از نظر تئوریک و نظری، از پشتوانه‌ای قوی برخوردار نیست.

Share and Enjoy