کلیدواژه ‘علي شکوهي’

حق احمدی­نژاد است که به مجلس نرود!

روزنامه سیاست روز / سه­شنبه ۱۰ آبان ۹۰

امروز قرار است استیضاح وزیر اقتصاد در مجلس شورای اسلامی مطرح شود. مطابق قانون و آیین‌نامه داخلی مجلس، علاوه بر وزیر مربوطه، رئیس جمهوری هم می‌تواند برای دفاع از وزیر به مجلس برود و از فرصت موجود برای دفاع از عملکرد وزیر و پاسخگویی به انتقادات مطروحه علیه دولت استفاده کند. اما در یکی دو روز گذشته خبری منتشر شد که از درخواست رئیس مجلس شورای اسلامی از رئیس جمهور برای حضور در مجلس حکایت داشت که البته موضوع تازه و متفاوتی به نظر می‌رسد.

دکتر علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی در نامه‌ای به محمود احمدی‌نژاد، از او خواست که روز سه‌شنبه برای حضور در جلسه استیضاح وزیر اقتصاد، در مجلس حاضر شود. وی در این نامه که لحن آن کمی متفاوت به نظر می‌رسد، نوشته است: «استیضاح عده‌ای از نمایندگان مجلس شورای اسلامی از آقای سیدشمس‌الدین حسینی وزیر امور اقتصادی و دارایی در جلسه روز سه‌شنبه مورخ دهم آبان ماه ۱۳۹۰ مطرح می‌شود. خواهشمند است در اجرای ماده ۲۲۳ آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، راس ساعت ۸:۳۰ صبح روز مزبور در جلسه علنی حضور به هم رسانید».

این در حالی است که ماده ۲۲۳ آیین‌نامه داخلی مجلس می‌گوید: «در جلسه استیضاح، پس از بیانات استیضاح کنندگان، رئیس جمهور می‌تواند به دفاع از وزیر یا وزیران مورد استیضاح بپردازد. همچنین وزیر یا وزیران مورد استیضاح نیز می‌توانند به دفاع از خود بپردازند. حداکثر وقت دفاع از استیضاح برای رئیس جمهور یا چند وزیر، پنج ساعت و برای یک وزیر سه ساعت خواهد بود».

مطابق ماده استنادی رئیس مجلس شورای اسلامی، احمدی‌نژاد موظف نیست که در جلسه استیضاح وزیر اقتصاد شرکت کند و طبعا رئیس مجلس باید در نامه خود تاکید می‌کرد که رئیس جمهوری «درصورت تمایل» در این جلسه شرکت کند. این امر حتی در مورد وزرا هم صادق است یعنی آنان هم می‌توانند شرکت کنند و هم می‌توانند شرکت نکنند همانطور که بهبهانی وزیر راه در جلسه استیضاح خود شرکت نکرد.

این موارد را از جنبه حقوقی و قانونی قضیه عرض کردم تا کسی گمان نکند که اگر رئیس جمهوری در مجلس حاضر نشود و از وزیر مورد استیضاح دفاع نکند، خلاف کرده است. در عین حال توصیه همه به رئیس جمهوری این است که از این فرصت استفاده کند و در جمع نمایندگان حاضر شود و از عملکرد خود و دولت و وزیرش دفاع کند. این امر در گذشته رویه بوده و متاسفانه در دولت احمدی‌نژاد و از هنگام استیضاح وزیر کشور وقت (مرحوم کردان) این رویه تغییر کرد و رئیس جمهوری در دفاع از وزیر خودش، به مجلس نرفت و بدتر از آن هم وقتی رخ داد که با دستور احمدی‌نژاد، وزیر مورد استیضاح (بهبهانی) هم به مجلس نرفت و از سوی نمایندگان از کار برکنار شد.

تعامل میان قوا ایجاب می‌کند که همگان به قانون پایبند بمانیم و انتظار فراتر از قانون نداشته باشیم و مثلا رئیس جمهوری را موظف به حضور در مجلس ندانیم. در عین حال، نباید به رویه‌های درست جاری، بی‌اعتنا باشیم و برای پاسخگویی به نمایندگان مردم و دفاع از عملکرد دولت، در مجلس حاضر نشویم.

این امر درباره استیضاح وزیر اقتصاد موضوعیت بیشتری دارد زیرا به ماجرایی مربوط است که نه تنها به حیثیت دولت بلکه به آبروی نظام اسلامی چوب حراج زده است و اگر با همکاری همه قوا و بدون سرپوش گذاشتن بر ابعاد ماجرا، به اتهامات همه افراد دخیل در این ماجرا به عدالت رسیدگی نشود، ممکن است اعتماد از دست رفته مردم دوباره به سوی نظام سرازیر نشود. طبعا دولت به عنوان مسئول اجرایی کشور بیش از همگان در این ماجرا دخیل بوده و بیش از دیگران هم باید پاسخگو باشد. به همین دلیل، انتظار از رئیس جمهوری برای حضور در مجلس و پاسخگویی به عملکرد دولت در این زمینه، کاملا انتظار به حقی است و در عین حال فرصتی برای رئیس جمهوری و دولت است که در صورت قابل دفاع دانستن عملکرد خود،‌ با تمام توان وارد صحنه شوند و در قالب دفاع از وزیر مورد استیضاح، حرفهای خود را بزنند.

تذکر: این یادداشت در روزنامه سیاست روز با نام مستعار «علی اشرفی» منتشر شد.

Share and Enjoy

«منشور برادری»، نیاز هر روز ما

روزنامه سیاست روز / دوشنبه ۹ آبان ۱۳۹۰

در آخر هفته گذشته به مناسبت بیست و سومین سالگرد صدور پاسخ حضرت امام خمینی(س) به حجت الاسلام و المسلمین محمدعلی انصاری، که بعدها به عنوان «منشور برادری» مشهور شد، «همایش منشور برادری» در محل دفتر قم موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی برگزار شد. در این همایش، دکتر علی مطهری بر این نکته تاکید کرد که این منشور مورد نیاز امروز ماست.

به هنگام صدور این جوابیه، فضای سیاسی کشور به گونه‌ای بود که جریانها و جناح‌های عمده سیاسی، یکدیگر را به خروج از اسلام ناب و خط امام و عدول از ارزشهای انقلاب اسلامی متهم می‌کردند و به صورت صریح و روشن در صدد حذف یکدیگر بر می‌آمدند. البته در آن سالها به دلیل سیطره طیف چپ بر فضای سیاسی کشور و سیطره‌اش بر مجلس و دولت و فضای مطبوعاتی و سیاسی، عمدتا این جریان بود که به حذف رقیب مبادرت می‌کرد و این جریان راست بود که در موضع دفاعی قرار داشت اما در عین حال جریان موسوم به راست هم با توجه به نفوذش در محافل دینی و مذهبی و برداشت خاص خود از فقه سنتی و تاکیدش بر احکام اولیه شرعی برای اداره کشور، رقیبش را با اتهاماتی مشابه می‌نواخت و آنان را هم متاثر از فضای چپ مارکسیستی و حتی مارکسیست معرفی می‌کرد. در واقع این پیام در هنگامی منتشر شد که جناح‌ها، شمشیر خود را از رو بسته بودند و اگر نیرویی در حد امام برای بسامان کردن مناسبات دو جناح وجود نداشت، بعید نبود که جناح‌ها برای حذف رقیب، از همه امکانات قانونی یا غیرقانونی بهره بگیرند و عملا صحبت از برادری و همکاری و تعاون در میان نیروهای انقلاب، ناممکن شود.

امام در این پیام اولا بر این نکته تاکید کردند که علیرغم این که جناح‌ها تلاش می‌کنند به تعارضات خود رنگ اعتقادی بزنند، در واقع این گونه نیست و این جناح‌های ظاهرا متفاوت، در واقع با هم هیچ اختلاف اعتقادی ندارند و در مسائل اساسی اسلام و انقلاب و مبارزه با استکبار و … با یکدیگر هم‌عقیده هستند. این نکته بسیار مهم است که نباید تصویری که جریانهای سیاسی رودررو از یکدیگر ارائه می‌دهند، لزوما عین واقعیت نیست و نباید بر درستی این تصویرسازی‌ها، صحه گذاشت. در تمامی تعارضات ایجاد شده میان افراد یا جریانهای سیاسی، این تمایل وجود دارد که یک طرف برای اثبات حقانیت خود، طرف دیگر را متهم به داشتن انحرافات فکری و سیاسی کند و از جریان عمومی اسلام و انقلاب خارج بداند در حالی که در واقع مسئله جور دیگری است و رنگ عقیدتی دادن به مناقشات سیاسی رایج، می‌تواند ناشی از تزیین شدن اعمال و نظر به وسیله شیطان باشد.

نکته دومی که در این منشور از سوی امام خمینی مورد تاکید قرار گرفت این بود که بی‌تردید نزدیک کردن مواضع خدمت نیروهای انقلاب به یکدیگر، رضایت خداوند را به همراه خواهد داشت. طبعا کسانی که در جستجوی رضای الهی هستند نه تنها بر طبل تفرقه و ایجاد شقاق میان نیروهای انقلاب نمی‌کوبند بلکه در تلاش خواهند بود که اختلافات را کاهش دهند و رنگ اعتقادی اختلافات را حذف کنند و نیروهای دو طیف سیاسی را با نزدیک کردن مواضع خدمت، به وحدت برسانند. این نکته از این بابت باید مورد تاکید قرار گیرد که برخی از نیروهای سیاسی، نان خود را در تنور اختلافات نیروهای جبهه انقلاب جستجو می‌کنند و به جای نزدیک کردن مواضع خدمت نیروهای انقلاب به یکدیگر، به سوی تشدید اختلافات حرکت می‌کنند.

منشور برادری امام خمینی در آخرین سال حیات ایشان منتشر شد و راه هرگونه تفرقه و رودررویی نیروهای انقلاب را بست. این پیام حاوی نکات مهمی است که توجه به آن، وحدت و نزدیک شدن نیروهای سیاسی درون جبهه انقلاب به یکدیگر را به همراه دارد. بر این اساس است که معتقدیم باید سخن علی مطهری را کامل‌تر تحریر و تاکید کرد که منشور برداری، مورد نیاز نه فقط امروز ما بلکه مورد نیاز همه روزهای ماست.

تذکر: این یادداشت در روزنامه سیاست روز با نام مستعار «علی اشرفی» منتشر شد.

Share and Enjoy

اسلام‌گرایان تونس، هوادار ترکیه یا ایران؟

روزنامه سیاست روز / یکشنبه ۸ آبان ۱۳۹۰

در یکی از دیدارهای مقام معظم رهبری با یکی از مدیران مسئول روزنامه‌های مطرح کشور، ایشان بر این نکته تاکید کردند که نیازی نیست مطالب طولانی بنویسید و همه حرفهای خود درباره یک موضوع را در یک نوشته مفصل به خوانندگان عرضه کنید. می‌توان هر روز یکی از سخنان و یکی از حرفهای فراوان خود را نگاشت و گفتن بقیه را به روزهای بعد موکول کرد. در این ستون، بنا دارم به این توصیه ایشان عمل کنم و هر روز یک حرف و یک سخن را برجسته کرده و حاشیه‌ای بر متن رخدادهای ایران و جهان بنویسم. امید که این نوشتن هر روز ادامه یابد.

×××

انتخابات تشکیل مجلس موسسان در تونس با پیروزی قاطع جنبش «النهضه» به رهبری راشد الغنوشی، باعث خوشحالی ما شده است اما خوب است به جنبه دیگری از این ماجرا هم دقت شود.

همه به خاطر داریم که وقتی اسلام‌گرایان ترکیه در انتخابات این کشور پیروز شدند، احساسی مشابه، به همه ما دست داد و خوشحال بودیم که پس از سالها، لائیک‌ها در این کشور شکست خوردند و احزاب اسلام‌گرا به پیروزی رسیدند.

اکنون اما نوعی تعارض میان اسلام‌گرایان ترکیه با نیروهای انقلابی در ایران احساس می‌شود و حتی به نظر می‌رسد که دو نوع اسلام‌گرایی موجود در ترکیه و ایران، مانند دو رقیب هستند که درصدد صدور الگوی مورد نظر خود به کشورهای مسلمان برآمده‌اند.

ترکیه با غرب میانه خوبی دارد و سیستم ضد موشکی ناتو را در کشور خود مستقر کرده است. همچنین در ماجرای صلح خاورمیانه، همسو با دولت اوباما در فکر ایجاد دو کشور فلسطینی و اسرائیلی در سرزمین واحد فلسطین است. در قبال سوریه، مواضعی کاملا همسو با غرب اتخاذ کرده است. نخست‌وزیر این کشور از مردم انقلابی منطقه خواسته است که به فکر یک نظام سیاسی سکولار و لائیک باشند و از تشکیل یک حکومت مذهبی، پرهیز کنند. خلاصه آن که این حکومتی که یک روز باعث خوشحالی ما شده بود، اینک تا حدودی به رقیب ما مبدل شده است.

در تونس نیز وضع به همین صورت است. از حدود ۲۰ سال قبل، راشد الغنوشی تا حدودی حساب خودش را از انقلاب اسلامی ایران جدا کرد و به نوعی اسلام دموکراتیک و سازگار با جوامع مدرن غربی روی آورد. وی رسما اعلام کرد که الگوی ترکیه را برای تونس مناسب می‌داند و خودش هم «امام‌خمینی» تونس نیست. شعار بعد از پیروزی وی نیز «تونس برای همه تونسی‌ها» بود. وی در سالهای اولیه انتشار مجله کیان در یک مصاحبه با این نشریه، الگوی مورد نظر خود را برای دموکراسی اسلامی ارائه داده بود که بسیار شبیه الگوی امروز کشور ترکیه است.

با این حساب یادمان باشد که نباید خیلی از روی کار آمدن اسلام‌گرایان در این کشور خوشحال باشیم چون بعید نیست که بعد از مدتی به منتقدان این جریان تبدیل بشویم.

تذکر: این یادداشت در روزنامه سیاست روز با نام مستعار «علی اشرفی» منتشر شد.

Share and Enjoy

صفحه 14 از 14« بعدی...1011121314