کلیدواژه ‘مهدی کروبی’

سیلی به دختران به جای آزادی پدر و مادر

تقریبا یقین داشتم که در عید  غدیر امسال رفع حصر حجت‌الاسلام کروبی و مهندس میرحسین موسوی و همسرش اتفاق نخواهد افتاد و دلیل آن هم ملاحظه رخدادهای بیش از ۴ سال گذشته بود که در آن از عقلانیت و تدبیر خبری نبود. در عین حال تصور نمی‌کردم که برخی، بی‌تدبیری را از حد بگذرانند و در روز عید غدیر و بعد از گشایشی که برای ملاقات میرحسین موسوی با فرزندانش فراهم شد، بحرانی تازه درست کنند و با سیلی زدن به گوش دختران میرحسین، هم به آنان ظلم کنند و هم بر رنج و درد این خانواده بیفزایند و هم گل اعتمادی را که نسبت به نظام در دل مردم بتدریج شکوفه می‌زند، پرپر کنند و سرانجام موجی از اعتراض و ناراحتی را در جامعه علیه نظام و مسئولان برانگیزند.

این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد که تاریخ انقلاب اسلامی به قبل و بعد از انتخابات سال ۸۸ تقسیم شده است و اگر تا خیلی خیلی دیر نشده، فکری برای حل مسائل پیچیده این انتخابات نکنیم، باید انتظار داشته باشیم که در آینده هیچ رخدادی در کشور نتواند خود را از پیامدهای حوادث سال ۸۸ جدا کند و به صورت مستقل تحلیل شود. آن انتخابات در درون جبهه انقلاب، شکاف عمیقی را ایجاد کرده است که اگر با سرپنجه تدبیر ترمیم نشود، بنیان انقلاب اسلامی را متزلزل خواهد ساخت و رویارویی بیشتر و با ابعاد گسترده‌تری را در درون نیروهای انقلاب ایجاد خواهد کرد.

Share and Enjoy

دو خاطره و یک تذکر درباره اعترافات تلویزیونی

دوشنبه ۴ مهر ۹۰

خاطره اول: در بهمن ماه ۱۳۶۷ از سوی هفته‌نامه کیهان هوایی برای انجام گفتگویی با رئیس جمهور وقت (رهبری کنونی) در دفتر کار ایشان حاضر شدیم. در آغاز گفتگو، ایشان از آقای سلیمی نمین مدیر مسئول کیهان هوایی پرسید می‌خواهید یک جلسه گفتگوی رسمی داشته باشیم یا یک دیدار دوستانه و خودمانی؟ طبعا همه ما طلب یک جلسه غیررسمی و دوستانه را داشتیم. به اتاق استراحت ایشان رفتیم که به حجره یک طلبه شباهت بیشتری داشت تا دفتر کار یک رئیس جمهور. اکثر قسمتهای اتاق را قفسه‌های کتابخانه پر کرده بودند و پتوهایی برای نشستن مهمانان در کف اتاق پهن بود و البته یک تلویزیون و یک تخت برای خواب و استراحت ایشان، در قسمت دیگر این اتاق جلب توجه می‌کرد.

Share and Enjoy

اجرای بدون تنازل قانون اساسی، تنها راه‌حل

سال ۹۰ هم آغاز شد. حلول این سال را در حالی گرامی می‌داریم که علاوه بر حوادث مهمی که در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا در جریان است، در ایران هم دهها موضوع پراهمیت سیاسی و اقتصادی برای مردم و مسئولان مطرح است و کارهای زیادی بر زمین مانده که باید به سامان برسند. در این نوشته به یک نمونه از این موضوعات مهم و کارهای به گمانم مهمتر از بقیه امور، اشاراتی می‌کنم.

بی‌تردید مهمترین مسئله سیاسی کشور، رخدادهای بعد از انتخابات سال ۸۸ و نحوه مواجهه با پیامدهای رفتاری است که در طی ۲۲ ماه گذشته در کشور شاهد بوده‌ایم. واقعیت این است که حوادث انتخابات سال گذشته یک شکاف عمیق سیاسی را در میان نیروهای انقلاب ایجاد کرده است. عمق این شکاف به میزانی است که برای بسیاری از دلسوزان و صاحبنظران، ارائه راه‌حلی برای پر کردن آن ناممکن به نظر می‌رسد و برخی بر این باورند که باید یک طرف این منازعه را گرفت و از خیر طرف دیگر گذشت. در این زمینه هم دو نظر افراطی وجود دارد که البته بنده با هر دو نظر مخالفم.

Share and Enjoy

موسوی و کروبی، متهم امنیتی در نبود قانون جرم سیاسی!

سی و سه سال قبل و در اولین روزهای پیروزی انقلاب، با تدبیر امام خمینی و علیرغم نظر بسیاری از انقلابیون، نوشتن قانون اساسی در دستور کار مسئولان قرار گرفت تا دستاوردهای انقلاب ملت مسلمان، تثبیت و بازگشت ارتجاع و استبداد، ناممکن شود. یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های انقلابیون دلسوز به هنگام تدوین قانون اساسی این بود که «حق مخالف» به رسمیت شناخته شود و همان بلایی که در رژیم گذشته بر سر مخالفان و منتقدان می‌آمد، بر سر مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی نیاید. حاصل این دغدغه تصویب اصل ۱۶۸ قانون اساسی بود:

«رسیدگی به جرائم سیاسی و مطبوعاتی علنی است و با حضور هیأت منصفه در محاکم دادگستری صورت می‌گیرد. نحوه انتخاب، شرایط، اختیارات هیأت منصفه و تعریف جرم سیاسی را قانون بر اساس موازین اسلامی معین می‌کند».

Share and Enjoy